Grense

My naakte siel wil sonder skrome

in alle eenvoud tot jou gaan,

soos uit diepe slaap ons drome,

soos teen skemerlug die bome

opreik na die bloue maan;

gaan met al sy donker wense,

en die heilige, nooit-gehoorde

dinge sê, waarvoor die mense

huiwer, en wat om die grense

flikker van my duister woorde.

N.P. van Wyk Louw

Voël

’n Voël vlieg voor my venster verby,

’n naalddun lyn wat daaroor gly

en die glas in twee vlakke sny;

die wêrelde val apart en bly

elk in sy enkelheid geskei –

ek hierbinne, en daarbuite hy.

N.P. van wyk Louw

Die liefde in my

Dis altyd jy, net altyd jy,

die een gedagte bly my by

soos skadu’s onder bome bly,

net altyd jy, net altyd jy.

Langs baie weë gaan my smart,

blind is my oë en verward,

is alle dinge in my hart.

Maar dit sal een en enkeld bly,

en aards en diep sy laafnis kry,

al staan dit winter, kaal in my,

die liefde in my, die liefde in my.

N.P. van Wyk Louw

Nog eenmaal

Nog eenmaal wil ek in die skemeraand

weer op ons dorp en by ons dorpsdam staan,

weer met my rek op in die donker skiet,

en luister, en al word ek seer en dof,

hoe die klein klippie ver weg in die riet

uit donker in die donker water plof.

N.P. van Wyk Louw

Voorspel 1950

Miskien sal ek die wingerd prys

en nooit meer van hom drink

en net in ’n verbeelde glas

die koel gedagte skink:

dié wat in jare donkerte

sy wynsteen kon laat sak

en niks wat somers is meer het

nie pit nie dop of rank:

miskien nog van Gods weë weet:

– Sy paaie en Sy pyn:

maar ingewikkeld alles ken

en mens wil wees én rein.

N.P. van Wyk Louw

Uit Tristia (1962)